Ég verð víst að viðurkenna að fótbolti er miklu skemmtilegri ef von er til þess að liðið manns nái góðum árangri. Það er þá að einhverju að keppa. Þannig hefur þetta ekki verið með liðið mitt undanfarin ár. Síðasti pistillinn minn um Newcastle United var skrifaður í jan 2008 og síðan þá höfum við haft 5 þjálfara ef ég tel Big Sam með.
Newcastle United er fallið í aðra deild og átti það fyllilega skilið. Undanfarnir 3 leikir gátu allir valdið úrslitum um það hvort við féllum en við megnuðum ekki að nýta okkur það. Til marks um dugleysi okkar og til að kóróna lánleysið þá féllum við á markinu sem við skoruðum í eigið mark í síðasta leik tímabilsins.
Núverandi eigandi Newcastle United er Mike Ashley, nýríkur bísnismaður sem sver sig í ætt við Jón Ásgeir o.fl. útrásarvíkinga. Hann varð ríkur á því að kaupa vörumerki og reka sportvöruverslanir, er á svipuðum aldri og græðgisgæarnir okkar og á svipuðum slóðum á listum yfir ríka menn í Englandi. Og eins og suma þeirra dreymdi hann um að eignast fótboltalið. Það var svo hip.
Hann keypti liðið fyrir tveimur árum og síðan hafa 6 stjórar komið við sögu, fótboltaforstjóri og tugir ráðgjafa um stjórnun og fótbolta sem töldu sig nú aldeilis vita allt um rekstur á fótboltaliði. Mestum hluta þjálfara, nuddara, sjúkraþjálfa, sálfræðinga, búningaþvottakonum og drykkjarvörudrengja hefur líka verið skipt út a.m.k. einu sinni. Og árangurinn er þessi.
Er þetta nokkuð kunnuglegt mynstur? Höfum við nokkuð horft uppá einhverja snillinga fljúga hátt og setja svo allt á hausinn?

















Recent Comments