Dofrablogg

Kominn í ruslfæði

Þverhandarlangur gúrkubiti, 1-2 tómatar, fjórðungur úr grapefruit (skrælað, ekki pressað), 2 meðalstórar gulrætur, 1/2 avocado, áttundi hluti af vatnsmelónu og 1 banani. Allt sett í blender og smassað þar til úr verður þykkur grautur sem þó má drekka úr glasi. Þetta er týpiskur morgunverður í Dofra þessa dagana. Ég er ekki frá því að það vanti prótein í mixið þannig að Nupo próteinduft er gott þegar líður á daginn.

Til að megrast ekki um of er gott að snarla kex og kökur (t.d. Sweet Oat Crispies frá IKEA (Svíarnir eru svo mikið fyrir hollustu)) og borða stóra skál af ís á kvöldin með sjónvarpinu. Og fyrst ég minnnist á sjónvarp þá er annað af bestu sjónvarpstímabilum ársins runnið upp og varir fram að jólum. Hitt tímabilið er frá miðjum janúar og fram á vor. Allt fullt af rosa fínum fræðsluþáttum frá BBC, Open University og fleirum með efni sem ég hef áhuga á, einkum sögu. Og svo auðvitað fótbolti.

Svarthol

Í gærkvöldi horfði ég á fróðlegan og skemmtilegan þátt um svarthol í Horizon seríunni á BBC Two. Farið var vítt og breitt yfir það nýjast sem vitað er um svarthol og hvaða þýðingu það hefur fyrir það sem við teljum okkur vita um alheiminn. Ég fyrir mitt leyti var samþykkur flestu sem þarna kom fram og sá ekki annað en að þarna væri rétt farið með allar helstu staðreyndir. Það er t.d. á almanna vitorði núorðið að líklega eru risastór svarthol í miðju allra sólkerfa. Í okkar eigin sólkerfi er þetta svarthol um milljón sinnum stærra en sólin okkar en hún er eins og allir vita um milljón sinnum stærri en jörðin okkar. Þetta er það sem við köllum gjarnan súpersvarthol til aðgreiningar frá stjörnusvartholum sem eru auðvitað miklu minni og milljón sinnum fleiri en hin.

Í þættinum var því m.a. lýst hvernig almenna afstæðiskenningin útskýrir á einfaldan og fallegan máta allt sem lýtur að þyngdarlögmálinu. Það var farið vel yfir það hvernig rúm og tími halda alheiminum saman og hvernig massi formar rúmið sem aftur þrýstir nálægum mössum hverjum að öðrum. Mér þótti Michio Kaku skýra ágætlega reikningsvilluna sem Einstein gerði varðandi takmörk almennu afstæðiskenninguna. Það varð snemma ljóst að eitthvað gekk ekki upp þegar hlutirnir urðu smærri og smærri. Það kann að vera í lagi í stærðfræði að ímynda sér að eitthvað sé óendanlegt (∞) . Stærðfræði er hvort sem er bara hugarleikfimi. Í eðlisfræði gengur það hinsvegar engan vegin upp reikna með ∞. Það er einfaldlega ekki hægt að helminga raunverulegan og áþreifanlegan hlut endalaust. 

 Skammtafræðin (quantum mechanics) skilgreinir þetta allt saman varðandi hluti sem eru örsmáir og lúta rafsegulkröftum ásamt veikum og sterkum atómkröftum. Gallinn er sá að skammtafræðin útskýrir ekki jafnvel hvernig hlutir haga sér gagnvart þyngdarkröftum (gravity). Við Michio, sem hefur sérhæft sig meira en ég í String theory, höfum verið að reyna að sameina þetta tvennt í því sem við köllum skammta þyngdarlögmálið (quantum gravity theory), sumir kalla þetta Theory of everything, en rekumst alltaf á sama vandann. Þegar rýmið nálgast núll verður massinn óendanlegur (∞). Og reyndar ekki bara núll heldur óendanlega margar runur af óendalegu.

Og hvað kemur þetta svartholum við? Um langan aldur hafa eðlisfræðilegar rannsóknir (experimental physics) og kennileg eðlisfræði (theoretical physics) gengið hönd í hönd og styrkt hvor aðra og örvað til nýrra dáða. Svartholin er hinsvegar ekki hægt að rannsaka beint. Þau eru ósýnileg og aðeins er hægt að reikna sig til um tilvist þeirra eftir sýnilegum atvikum í nágrenni þeirra. Þegar hugmyndafræðin og reiknilíkönin bregðast okkur erum við því í hálfgerðu tómarúmi. Hvað gerist þegar allt efni sem svartholið dregur til sín skreppur saman og verður óendanlega lítið að rúmmáli og með óendanlega mikinn massa? Hvað var áður en Stóri hvellur leysti allan massa alheimsins úr læðingi fyrir nærri 14 billjónum ára? 

Þetta er það sem við erum að velta fyrir okkur núna ásamt betri skýringum á eðli andefnis og Higgs boson sem e.t.v. getur útskýrt fyrir okkur hversvagna sumt hefur þyngd en annað ekki.

Fornleifar og saga

Í dag sat ég skemmtilegt málþing sem haldið var af Félagi um 18. aldar fræði um fornleifar og sögu. Nánar tiltekið þá var lýst stuttlega nokkrum rannsóknarverkefnum síðustu ára og hverju þau hafa bætt við þekkingu okkar á sögu og lifnaðarháttum fólks á fyrri öldum. M.a. var fjallað um fornleifauppgröft á Skriðuklaustri og í Skálholti, um rannsóknir á lífsbjörg Íslendinga á 12. og 18. öld og um nýja sögulega vitneskju sem fengist hafa úr fornleifarannsóknum eftir 2000.

Margt kom á óvart. T.d. hefur Gunnar Karlsson, sagnfræðingur, komist að því að meðalstærð búa hafi verið um 80% stærri á 12. öld en þau voru við upphaf 18. aldar. Hann notar nokkuð flóknar aðferðir, og stundum frekar óáreiðanlegar sýnist mér, til að ákvarða stærð meðalbúa á 12. öld og ber það saman við alláreiðanlegar upplýsingar um búnaðarhætti og bústærðir sem safnað var með manntalinu 1703. Samkvæmt Gunnari hefur meðalbústærðin verið 16 nautgripir og 112 ær á 12. öld en að afar lítið hafi verið um svín, geitur og hross og kornyrkja ekki svo mikil að hún skipti máli. Hann reiknar með að vinna manna á 12. öld hafi skiptst þannið að 60% hafi verið vegna landbúnaðar, 30% vegna fiskveiða og 10% í annað.

Hér fyrir neðan er tafla sem sýnir heildarframleiðsluna innanlands og hvernig lífsbjörgin skiptist eftir innlendum fæðutegundum. Tölurnar sýna kýrgildi en sex ærgildi voru í einu kýrgildi. Nokkur hluti innlendrar framleiðslu var fluttur út og að hluta keypt korn og önnur matvara fyrir útflutningsverðmætið. Til þessa er tekið tillit í tölunum í töflunni.

	12. öld	18. öld
Nautgripir	80 þús	30 þús
Sauðfé	93 þús	46 þús
Summa	173 þús	76 þús
Fiskveiðar	30 þús	38 þús
Samtals	203 þús	115 þús

 Eitt sem vekur athygli er að talið er að um 20% af fæðu manna hafi komið frá fiskveiðum en 80% frá landbúnaði á 12. öld og að fiskur hafi verið miklu stærri hluti á átjándu öld. T.d. hefur farið fram greining á beinum úr sorphaug við Finnbogastaði í Trékyllisvík sem sýnir að þar hafi fæða manna verið 99,9% fiskur á móti 0,1% búfénaði. Það er áreiðanlega meira en almennt var á landinu. Varðveist hefur viku matseðill frá Skálholtsskóla á 18. öld. Þar er þá harðfiskur í hvert mál ásamt brauðhleif, mysu, smjöri og til skiptis kjöt, slátur, grautur eða meiri fiskur (saltfiskur). Aðeins er borðaður hadegir- og kvölverður nema á sunnudögum, þá er einnig boðið til morgunverþar. Meiri harðfiskur og smjör.

Við fengum líka að gægjast inn í spítalann og lykta af lífinu á Skriðuklaustri. Klaustrið var ekki stofnað fyrr en 1493 og var lagt niður 1554. Steinun Kristjánsdóttir, fornleifafræðingur, sem stjórnar rannsókninni segir að þarna hafi allt verið með alþjóðlegum (evrópskum) brag. Það á líka við um sjúkdómana því að amk 8 sjúklingar hafa látist úr sárasótt. Þetta er nokkuð magnað því sárasótt barst til Evrópu frá Ameríku með Kólumbusi og hans mönnum 1493. En klaustrið tengist mér á óbeinan hátt því afi minn bjó á Eyri við Reyðarfjörð sem var í eigu klaustursins og síðan konungs þar til afi keypti hana fljótlega eftir 1900 ef ég man rétt.

Í Þjóðminjasafninu er falleg og skemmtileg sýning á munum frá nýlegum rannsóknum. Smá upplýsingar um hana er hægt að skoða á hér.

Hver er ég?

Þessar spurningu (Hver er ég?) hafa menn velt fyrir sér frá örófi aldanna. Ég hef oft dáðst að hinum ýmsu eiginleikum sem við erum gædd og mér finnst bæði ótrúlegir og algjörlega óskiljanlegir. Þetta á t.d við um eiginleikana sem gera okkur kleift að skynja umhverfi okkar. Í mínum huga eru ytri skynfærin tiltölulega mekanisk skilningarvit. Þau lúta eðlisfræðilegum eiginleikum sem ég skil. Þ.e.a.s. ég skil hvernig augað tekur við ljósinu í gegnum ljósop og linsu og varpar því á flöt. Ég get líka ímyndað mér hvernig skynjarar nema upplýsingarnar og koma boðum áleiðis til heilans. Hitt er mér óskiljanlegt hvernig heilinn vinnur úr upplýsingunum. Sama er með lykt, heyrn, bragð og tilfinningu. Ég skil hvernig skynjararnir virka hvernig og skilaboðin eru flutt áleiðis til heilans. Þetta eru bara rafboð. En svo ekki söguna meir.

Ég hef löngum dáðst að því hvernig heilinn vinnur úr öllum þessum skynjunum og lætur líkaman bregðast við flóknustu aðstæðum á viðeigani hátt. Ég set þetta í sjónrænt samhengi þegar ég horfi á fótbolta, amerískan eða evrópskan, og fylgist með leikmönnum senda langar sendingar nákvæmlega á staðin þar sem annar leikmaður verður eftir nokkrar sekúndur. Fyrir utan að stjórna flókinni tæknilegri útfærslu þarf heilinn að líka að sjá inn í framtíðina um óorðna hluti.
Magnað. En þetta geta nánast allar lifandi verur gert.

Í gærkvöldi horfði ég á þátt úr Horizons seríu BBC þar sem sögumaðurinn og stærðfræðingurinn Marcus du Sautoy var að spá í enn flóknari hluti. Það er þetta með sjálfið eða sálina. Eftir því sm best er vitað búa aðeins þrjú dýr á jörðinni hafa sjálfsmeðvitund þar sem einstaklingurinn upplifir sig sem sjálfstæða einstakling sem býr yfir meðvituðum minningum og getur haft meðvituð áhrif á líðan sína og gerðir í nútíð og framtíð. Þetta eru auk manna simpansar og órangútan. Og hvað í ósköpunum er þetta sjálf og hvernig virkar það í líkamanum?

Með tilraunum hafa menn komist að því að sjálfsmeðvitund myndast með mönnum á aldrinum  18-22 mánaða. Þetta er staðfest með því að setja merki á andlit barns áður en það skoðar sig í spegli. Ef barnið hefur þroskað með sér sjálfsmeðvitund ber það hendina ósjálfrátt að þessu nýja útlitseinkenni en annars ekki. Menn hafa líka gert tilraunir á mönnum með því að setja þá í sneiðmyndatæki með þeim fyrirmælum að þeir smelli á hnapp í hægri eða vinstri hendi að eigin geðþótta og að því er virðist eftir tilviljun. Það er auðvitað fylgst með starfsemi heilans og lesið úr upplýsingunum.

Og hér kemur bomban. Maðurinn í sneiðmyndatækinu telur sig vera að smella hnöppunum á algjörlega tilviljanakenndan hátt og veit aðeins með sekúndubrots fyrirvara á hvorn hnappinn hann mun ýta. En eftir að hafa fylgst með dálitla stund getur skoðandinn sagt okkur með 6 sekúndna fyrirvara á hvorn hnappinn maðurinn ýtir næst. Hann veit sem sagt 6 sekúndum fyrr en maðurinn sjálfur hvað hann muni gera. Okkur finnst við vera eldklár og frumleg en heilinn er búinn að ákveða hvað við gerum mörgum sekúndum áður en við höldum að við séum að ákveða það.

Þetta þyrftu menn að vita í fótboltanum!

Kreppan og karpið

Kreppan hefur mikil og alvarleg áhrif á afkomu margra, mjög margra, en ekki þó nándar nærri allra. En afkoman er eitt og líðanin er annað og ég fullyrði að kreppan hefur jafnvel enn meiri áhrif á líðan manna en fjárhagslega afkomu. 

Umræða um hrunið og kreppuna, um svik og svínarí umlykur allt og alla. Sjónvarpið, útvarpið, öll blöð og allt bloggið er undirlagt krepputali. Og umræðan er hrikalega neikvæð og niðurdrepandi. Í henni birtist geipileg reiði og tortryggni. Samfélagið er gegnum sýrt af vantrausti og uppreisnarhug. Verstir eru nokkrir stjórnmálamenn í stjórnarandstöðu. Þeir víla ekki fyrir sér að afneita fyrri gjörðum og það sem meira er, að saka andstæðingana um einbeittan vilja til að vinna landi og þjóð mein, - að fremja landráð í stórum stíl. Þetta eru mennirnir sem í raun ættu að fara fyrir sínu fólki með málefnalegri og vandaðri umræðu.

Ég hef ekki farið varhluta af þessu ástandi. Í fyrsta skipti á ævinni tók ég þátt í útifundum helgi eftir helgi, mætti á mótmæla- og stjórnmálafundi hjá ýmsum aðilum og stóð á Austurvelli með búsáhaldamúsikköntum hvað eftir annað. Ég opnaði Moggablogg til að taka þátt í umræðunni og til að láta ekki skapið og neikvæðnina setja mark sitt á Dofrabloggið. Ég hef hlustað á alla fréttatíma og lesið öll blogg á netinu í allan vetur og í sumar sem leið. En nú er nóg komið.

Maður hlítur að geta ráðið tilfinningum sínum að einhverju leyti sjálfur. Og ég er hættur þessu. Ég hef fundið greinilega fyrir því hvernig öll þessi neikvæðni nagar mann að innan. Maður verður tortrygginn og argur og telur sig jafnvel vita allt best sjálfur. Ég hef ekki getað einbeitt mér að bókalestir, nema bækurnar fjalli um hrunið, og haft afar takmarkaðann áhuga á bíó, útiveru og tómstundaiðju almennt. Mér finnst sjálfum að ég sé leiðinlegri en áður og að léttleikinn sé að einhverju leyti horfinn. Þetta gengur ekki.

Ég er hættur á Moggabloggi, ég þarf ekkert að heyra alla fréttatíma á öllum stöðvum og ég þarf ekki að tjá mig um alla skapaða hluti á netinu nema ég hafi eitthvað jákvætt fram að færa. Eitt heilt ár er alveg nóg. Og árangurinn lætur ekki á sér standa. Ég hef gaman af að taka myndir, ég er kominn í ræktina og ég er að byrja á bók um heimspeki. Og mér þykir bara gaman að skrifa pistla eins og þesnnan á Dofrabloggið. 

Mér áskotnaðist þessi mynd sem fylgir nýlega.  Hún er líklega tekin á Hofteigi 1955. Þá var ég 14 ára og með þykkt hrokkið hár. Reyndar svo hrokkið að ég náði aldrei að greiða í píku jafnvel þó ég notaði vel af briliantíni. Þetta eru hlutirnir sem maður man alla ævi. En ég man ekki gjörla hvenær þetta breyttist nema hvað ég var kominn með "venjulegt" hár þegar ég varð stúdent. Veturinn 1955-56 var eitt lag spilað lang, lang mest. Sjá tengil hér fyrir neðan.

Elvis 1955-6

Kreppan og kjörin, - ári síðar

 Í október 2008 skrifaði ég pistil um væntanleg áhrif Hrunsins á efnahag minn og minna. Í það heila taldi ég að það myndi ekki hafa miklar afleiðingar á fyrir mig sjálfan. Það var helst að ég hefði minni fjárráð til að ferðast og að fjárfestingar mínar myndu vart skila arði alveg í bráð. Ekki man ég hvernig á því stóð að ég lét frekar alvarlega mynd af Jóni Gauta fylgja með því hann hafði og hefur sannarlega ekkert með íslensku gjaldeyris- og fjármálakreppuna að gera. Kannske hef ég verið að orna mér við þá staðreynd að hann væri hólpinn.

  Nú, ári síðar, er komið í ljós að afleiðingarnar eru meiri en ég vænti. Spá mín rættist að vísu hvað varðar ferðalög erlendis, þau hafa lagst af, og væntanlegum arði af fjárfestingum seinkar trúlega um hálft ár og verður líklega minni en búast mátti við á meðan heimurinn var á fylliríi. Í alþjóðlegu samhengi má búast við að bati fari að gera vart við sig á næsta ári og á ég geti vænst ágóða síðari hluta ársins.

En fleira hefur breyst sem ég sá ekki fyrir:

1. Tekjurnar hafa minnkað um 30 þús. á mánuði. Þar vegur þungt að ég lækkaði húsaleigu á íbúðinni minni um 15 þús. í vor og að greiðslur frá TR hafa lækkað um 16 þús.
2. Útgjöld hafa aukist um 40 þús. á mánuði. Þar munar mest um afborgun að húsnæðisláni og svo hitt að ég þarf að greiða 21 þús. í vangoldinn skatt vegna þess að ég fékk ekki viðurkenndan vaxtafrádrátt sem ég hef þó fengið undanfarin ár. Þessum greiðslum líkur í des en af sömu ástæðu og með skattinn þarf ég að endurgreiða TR kr 15 þús. á mánuði út næsta ár. 

Samtals er viðsnúningurinn um 70 þús. mér í óhag. Og þá er ekki talið með að vöruverð hefur hækkað miklu meira en tekjurnar mínar. Miðað við fjárlög fyrir árið 2010 á þetta eftir að versna talsvert.

Góðu fréttirnar eru þær að ef áætlun félagsmálaráðherra um lækkun greiðslubyrði ná fram að ganga þá get ég búist við að afborganir mínar af húsnæðisláni lækki um 15 þús. Á næsta ári get ég því búist við að þessi neikvæða þróun sem nemur 70 þús. verði "aðeins" 35 þús.!

Myndirnar eru teknar í Grafningi og við Hengilinn um síðustu helgi.

Ég er of þungur

Yfir 20% fullorðinna Íslendinga þjáist af offitu. Ég er einn af þeim. Offita er skilgreind þannig að BMI sé 30 eða hærri og ég er í tæplaga 34. Þetta er það hæsta sem ég hef komist og ég er hundfúll með það. Fyrir rúmum tveimur árum byrjaði ég í heilsuátaki, og af því ég hef gegnum árin reynt allt til að halda mér grennri, dugði ekkert minna en Herbalife í þetta skipti. Ég náði strax góðum árangri og léttist um 4-5 kg. Fyrrihluta ársins í ár var ég flottastur, um 7 kg léttari en í upphafi og BMI 31,6. Eftir það hefur allt farið á veri veg og ég er kominn í upphafsþyngd aftur.

Þegar ég hætti að drekka brennivín árið 1989 þá var það m.a. vegna þess að ég hafði verið edrú 1982-84 og ég mundi svo vel hvað það var yndislegt. Eins er þetta núna. Ég man svo vel hversu vel mér leið að vera "bara" 107 kg. Allt annað líf. Ég var miklu léttari í spori og balansinn breytist líka. Maður hættir að vera svona framþungur þegar maður léttist og við það breytist göngulagið. Fötin fara miklu betur á manni og og satt að segja fannst mér ég vera miklu flottari. Það er ekki lítils virði.

Ég tók lífslíkupróf í sumar og tók það tvisvar. Fyrst sagði ég satt og rétt frá öllu eftir bestu vitund. Síðan breytti ég framburðinum og sagðist vera um 10 kg léttari en ég var og sagðist éta hollasta mat í heimi. Bara grænmet, ávexti og kjúklinga, eða þannig. Öðru svaraði ég á sama hátt og fyrr. Niðurstaðan kom mér hressilega á óvart því bara þessi breyting bætti 10 árum við lífslíkurnar.

Til að gera stutta sögu styttri þá er ég kominn í megrun. Ekkert heilsuátakskjaftæði bara hörku megrun. En ég hata grænmeti!

Sumarið í Dofra

Stundum er september alveg yndislegu mánuður með frostnóttum og haustlitum. Það hefur ekki verið í þetta skipti. September hefur verið votur og vindasamur en þó höfum við aðeins fengið eitt alvöru rok. Meira að segja hundarnir hafa ekki nennt út suma dagana. Trén í garðinum hjá mér fölnuðu auðvitað og mispillinn skartaði rauða litnum sínum en það hefur ekki verið nein haustlitadýrð. Í nótt var 2° frost og það var fyrsta frostið í haust. E.t.v. eigum við eftir að fá haustliti.

Á mánudaginn var fengum við fallegt veður inn á milli rigningardaganna. Ég notaði daginn til að fara austur fyrir fjall og ætlaði að fara á Stokkseyri ofl en komst aldrein nema í Þorlákshöfn og sandhólanna þar fyrir austan. Ástæðan var sú að það var svo fallegt í sandhólunum að ég dvaldi þar daglangt, aðalega við að taka myndir. Nokkrar myndanna fylgja hér með.

Annars hefur sumarið verið alveg frábært. Veðrið var svosum ekkert sérstakt í júní en þá komu Jón Gauti og Vibeke með allt sitt. Eftir það komu júlí og ágúst með sól og blíðu. Mér finnst það hafi verið látlaust sólskin báða mánuðina. Ágúst fór að miklum hluta í viðhald á austugaflinum. Það er ekki sem verst þegar veðrið er svona gott. En kostar mange penge þótt það hafi ekki verið mikið.

Á barnum

Daman (dálítið draflandi): Mar gæti alveg hugsað sér að eiga svona vin sem maður fer með í leikhús og í ferðalög og svoleiðis. Anna og Sigga og Gunna eru allar giftar konur með börn, Kalli og Óli eru sestir að erlendis og Jóna er í framhaldsnámi erlendis svo maður hefur nógan tíma. Hvernig er með þig?
Ég: Ég fór bara í hundana.
Daman: Ó, - það eru svo margir sem fara bara að drekka þegar þeir skilja eða eitthvað.
Ég: Nei ég meina ég fékk mér hund þegar ég skildi.
Daman: Ó, - I see. Er ekki rosalega gott að vera með hund?
Ég: Ég er með tvo.
Daman: Ó, - er það ekki rosalega gaman?
Ég: Það er dálítið bindandi sérstaklega ef maður ferðast mikið.
Daman: Ó, - en það er alveg hægt að ferðast innanlands, - erþaggi? Mér finnst fínt að ferast innanlands.
Ég: Jú það er fínt, taka bara tjaldið og ferðast eins og fuglinn frjáls. Þá getur maður haft hundana með sér.
 Daman: Í TJALDI? Þar alltof vont veður á Íslandi. Þar bara hægt að fá bændagistingu. Er þaggi?
Ég: Bændur vilja ekkert með hunda hafa.
Daman: En þar líka fínt að fara í leikhús og á sýningar og svoleis.
Ég: Það er alltaf gaman. Það er bara verst að maður lítur alltaf út eins og drusla . Maður getur hvergi sýnt sig.
Daman: Þú ert bara flottur eins og þú ert.
Ég: Það er bara af því að hér er svo dimmt. Ef það væri almennileg lýsing hérna myndirðu sjá að ég er allur í hundahárum. Þannig getur maður ekki farið á sýningu.
Daman: Ó, - é hélt að mar hefði svo lítið fyrir hundum.
Ég: Flestir hundar míga bara og skíta á gólfin hjá manni fyrsta árið. Eftir það þarf maður bara að ryksuga og skúra gólfin einusinni á dag, - nema á vorin þegar frost er að fara ú jörðu. Þá ryksugar maður og skúrar auðvitað tvisvar á dag. Og líka þegar það rignir.
Daman: Ó
Ég: Heyrðu, - hvernig líst þér á að koma bara með mér heim og fá kaffi eða taka með hvítvín og hlusta á plötur og ég get sýnt þér tunglið, það er í öðru kvarteli og næstum fullt og svoleiðis.
 Daman: Nei jermeð svo mikið onnæmi fyrir hundum. Förumbara heim til mín það er rétt hjá og ég get sýnt þér eitthvað... eitthvað... skemmtilegt.
Ég: Nei, - ég get ekki skilið hundana eftir eina heima svona lengi
Daman: Er ereggi ferlega fúllt að vera með hund, - ég meina hunda?
Ég: Nei það er svo yndislegt að vera með hund, - hunda. Þetta eru svo miklir vinir og þeir eru svo trúir og dyggir og gefa manni svo mikið. Þú bara trúir ekki hvað þetta er gefandi.
Daman: Þa segiru satt.
Ég: Og svo er ég með kött. Hefurðu ekki gaman af köttum?
Daman: Ó.  Er klukkan orrin sona mart. Ég var búna lofa hitta vinkonu mína núna. Bæ, sjáumst.

Emma er flutt í Dofra

  Emma flutti til mín í fyrradag. Hún er fædd 30. sept 2009 og því ekki einusinni orðin 5 mánaða gömul. Ég er himinlifandi en Kolla áskilur sér tíma til taka afstöðu. Ef hún hefði verið alveg frísk væri hún löngu búin að leggja Emmu línurnar um hegðun en leggur það ekki á sig verandi með hastarlega liðagigt.

Eins og við var að búast þá lagðist ég í dálitla rannsóknarvinnu varðandi tegundirnar sem Emma ber í sér. Ég er ekki svo klár í DNA-rannsóknum þannig að ég notaði netið og þær upplýsingar sem ég hafði um foreldra hennar. Mér skildist að pabbinn væri að mestu Labrador og mamman að mestu terrier og Border Collie. Hmmmm.

Ég veit ýmislegt bæði um Border Collie og Labrador en ekkert um terrier hunda. Þess vegna byrjaði ég þar og varð strax margs vísari. Það kemur í ljós að hún er sláandi lík Jack Russell Terrier og enn líkari Parson Russell Terrier, sem er mjög svipaður þeim fyrri en stærri. Lita skiptingin er lík því sem algengt er hjá Russell Terrier og liturinn líka. Sama er að segja um lagið á skrokknum, skottið (sem venjulega er stytt), fætur og hlutföll að miklu leyti.

 Hún er hinsvegar talsvert stærri en Parson Russell. Þeir eru af ýmsum stærðum en algeng stærð er um 30-35 cm og 6-8 kg. Emma er strax orðin 41 cm og 12 kg. Eyrun eru mjög lík Labrador eyrum og höfuðlagið nema blátrýnið mjög líkt Border Collie.

Og mér sýnist skap og hegðun sverja sig í ætt með Parson Terrier því Emma er alltaf á ferðinni, örugg með sig og bæði næm, hlýðin og kát. Þessir hundar eru sagðir duglegir að læra þrautir, hundfimi og hegðun. Allt er þetta undir því komið að þeir finni sterkan leiðtoga því annars hætta þeir að hlýða. Þeir þurfa mikla hreyfingu og þar sem þeir eru veiðihundar þá elta þeir bráð og kettir eru ekki endilega óhultir nema þeir hafi alist um með hundinum. Að öllu jöfnu ættu þeir ekki að ganga lausir innan um fólk og umferð.

Emma lagði sig ekkert í fyrradag þegar ég fékk hana en fór beint að sofa þegar ég sagði henni að gera það og var kyrr í bælinu sínu alla nóttina. Í gær lagði hún sig ekki heldur en í dag hefur hún tekið sér tíma til að hvíla sig. Á fyrsta degi skeit hún í bílinn hjá mér, á öðrum degi skeit hún fjórum sinnum fyrir hádegi (úti að sjálfsögðu) og í dag ældi hún í bílinn.

Hún er ekkert spennt fyrir að fara í bíl en leggst þó niður og virðist láta fara vel um sig. Mér dettur í huga að hún gæti verið bílveik. Sjáum til með það.

Efst er Emma hitt eru Parson Russell Terriers af netinu.