Dofrablogg

Emma er flutt í Dofra

  Emma flutti til mín í fyrradag. Hún er fædd 30. sept 2009 og því ekki einusinni orðin 5 mánaða gömul. Ég er himinlifandi en Kolla áskilur sér tíma til taka afstöðu. Ef hún hefði verið alveg frísk væri hún löngu búin að leggja Emmu línurnar um hegðun en leggur það ekki á sig verandi með hastarlega liðagigt.

Eins og við var að búast þá lagðist ég í dálitla rannsóknarvinnu varðandi tegundirnar sem Emma ber í sér. Ég er ekki svo klár í DNA-rannsóknum þannig að ég notaði netið og þær upplýsingar sem ég hafði um foreldra hennar. Mér skildist að pabbinn væri að mestu Labrador og mamman að mestu terrier og Border Collie. Hmmmm.

Ég veit ýmislegt bæði um Border Collie og Labrador en ekkert um terrier hunda. Þess vegna byrjaði ég þar og varð strax margs vísari. Það kemur í ljós að hún er sláandi lík Jack Russell Terrier og enn líkari Parson Russell Terrier, sem er mjög svipaður þeim fyrri en stærri. Lita skiptingin er lík því sem algengt er hjá Russell Terrier og liturinn líka. Sama er að segja um lagið á skrokknum, skottið (sem venjulega er stytt), fætur og hlutföll að miklu leyti.

 Hún er hinsvegar talsvert stærri en Parson Russell. Þeir eru af ýmsum stærðum en algeng stærð er um 30-35 cm og 6-8 kg. Emma er strax orðin 41 cm og 12 kg. Eyrun eru mjög lík Labrador eyrum og höfuðlagið nema blátrýnið mjög líkt Border Collie.

Og mér sýnist skap og hegðun sverja sig í ætt með Parson Terrier því Emma er alltaf á ferðinni, örugg með sig og bæði næm, hlýðin og kát. Þessir hundar eru sagðir duglegir að læra þrautir, hundfimi og hegðun. Allt er þetta undir því komið að þeir finni sterkan leiðtoga því annars hætta þeir að hlýða. Þeir þurfa mikla hreyfingu og þar sem þeir eru veiðihundar þá elta þeir bráð og kettir eru ekki endilega óhultir nema þeir hafi alist um með hundinum. Að öllu jöfnu ættu þeir ekki að ganga lausir innan um fólk og umferð.

Emma lagði sig ekkert í fyrradag þegar ég fékk hana en fór beint að sofa þegar ég sagði henni að gera það og var kyrr í bælinu sínu alla nóttina. Í gær lagði hún sig ekki heldur en í dag hefur hún tekið sér tíma til að hvíla sig. Á fyrsta degi skeit hún í bílinn hjá mér, á öðrum degi skeit hún fjórum sinnum fyrir hádegi (úti að sjálfsögðu) og í dag ældi hún í bílinn.

Hún er ekkert spennt fyrir að fara í bíl en leggst þó niður og virðist láta fara vel um sig. Mér dettur í huga að hún gæti verið bílveik. Sjáum til með það.

Efst er Emma hitt eru Parson Russell Terriers af netinu.

Kári farinn

 Í dag fór Kári til Debrecen. Hingað til hefur hann oftast verið örfáa daga heima í vetrarfríi og unnið mikið, eiginlega allt of mikið fyrir minn smekk. Í þetta skipti var hann lengur heima því vetrarfríið er lengra eftir að kemur á seinni hluta. Hann kom heim á Þorláksmessu 2008, og vann yfir jól og áramót en svo lítið meira. Þetta með vinnuna eru áhrif kreppunnar því nú virðast allir þurfa alla þá vinnu sem býðst og e.t.v. njóta vinir og vandamenn vinnunnar ef þörf er á afleysingum.

Ég gerði meiriháttar mistök þegar ég pantaði flugið fyrir hann því ég skráði hann Jónsson bæði hjá Iceland Express og Air Malev. Ég uppgötvaði sjálfur mistökin hjá Malev og var búinn að leiðrétta það enn hitt uppgötvaðist þegar Kári reyndi að tékka sig inn á eigin nafni í Keflavík . En á Íslandi reddast allt og svo var með þetta.

 Í þetta skipti verður allt í uppnámi þegar hann kemur út því sambýlingar hans þar eiga við erfið persónuleg vandamál að etja hér heima og munu trúlega ekki verða í Debrecen þessa önn. Kári þarf því að byrja á að reyna að losa um leigusamninginn á húsinu sem þau búa í og útvega sjálfum sér nýtt húsnæði. Þau hafa greitt tryggingu og það er hætt við að þau tapi henni að einhverju eða öllu.

Til viðbótar þessu eiga sambýlingar Kára hvolp sem er í pössun úti, algjört krútt, sem Kári þarf að taka að sér næstu vikurnar og koma svo í fóstur eða annast sölu á. Það verður því nóg að gera hjá honum.

Annar febrúar 2009

 

Annar febrúar er dálítið sérstakur dagur í Dofra. Þetta er fyrsti dagurinn frá 22. nóvember árið á undan sem sólin nær að skína inn um stofugluggann hjá mér, ef það er sólbjart úti á annað borð. 31. janúar tillir hún sér á skorsteininn, 1. feb skín hún á allan skorsteininn og þakið og 2. feb nær hun að skína inn um gluggann í svo sem 10 mínútur.

Það átta sig ekki allir á því að sólin hagar sér ekki eins á haustin og vorin. T.d. eru 30 dagar frá því hún hverfur hér í Dofra í nóvember og fram að vetrarsólstöðum 21. desember en 43 dagar frá vetrarsólstöðum þar til hún lætur sjá sig í stofunni aftur. Þetta eru því samtals 73 dagar.

En við Íslendingar vitum ofurvel að sólin er ekkert alltof eftirsóknarverð í gluggunum hjá okkur á þessum tíma. Hún skín nánast lágrétt inn um gluggana, snartruflar hitakerfið í húsinu og plöntum hættir líka til að ruglast alvarlega. Svo ég tali nú ekki um að maður sleppur ekki við að fara í alvarlegan gluggaþvott.

Þó ég sé laus við sólina í húsinu yfir háveturinn þá er hér mjög vetrarfallegt. Viðey og Esjan, Skarðsheiðin, Akrafjall og Skálafell eru böðuð í sól þegar þannig viðrar og yndislegt útsýni af hlaðinu hjá mér. Ég sé Akranes yfir Viðey og fjöllin á Snæfellsnesi með Snæfellsjökul við sjónarrönd. Birtan getur verið alveg mögnuð og ég er alltaf að taka myndir sem engan vegin ná að lýsa stemmingunni.

Nú fer Kári aftur til Debrecen 6. feb. Þar bíður hans að losa sig úr núverandi leigu og útvega sér nýtt húsnæði í staðinn. Vonandi gengur það allt saman vel.