Dofrablogg

Geir fær Óskarinn í óförum

Það er þrælmagnað að virtur, mjög virtur fjölmiðill úti í hinum stóra heimi skuli nenna að nefna Geir H Haarde sem einn af helstu örlagavöldum kreppunnar miklu. Sem sagt, ekki bara setti hann Ísland á hausinn heldur allan heiminn líka.

Geir kemst að vísu ekki í flokk með stjórnmálamönnum heldur er hann settur í flokkinn "Aðrir," sem dregur aðeins úr heiðrinum. En hann ert.d. fyrir ofan enska seðlabankastjórann, forstjóra enska fjármálaeftirlitsins og bankastjóra Lehmanns banka. 

Geir hlýtur, í góðum Oscarsverðlaunastíl, að koma þessum heiðri að í einhverju af viðtölunum sem birtast í sjónvarpi ótt og títt. Til að ekki fari fyrir honum eins og venjulega, nefnilega að hann segi ekki neitt, læt ég fylgja tillögu að ræðustúf sem hann getur lært utanbókar:

"Þetta kemur mér algjörlega í opna skjöldu. Ég vonaði að ég kæmi til greina sem bölvaldur ársins á Íslandi (þegar ég væri búinn að velja rétta dómnefnd), en mig grunaði ekki að virtur erlendur fjölmiðill, sem ég hef enga stjórn á, myndi meta verk mín á þennan hátt. Ég vek athygli á því að allir sem nefndir eru og þóttust sjá hrunið fyrirfram eru neðar en ég á blaðinu.

Ég vil taka fram, að þó þetta komi mér á óvart þá tel ég að ég eigi þennan heiður fyllilega skilið og ég tel mig vera hæfastan til að stýra uppbyggingunni eftir hrunið enda tókst afar vel til með hrunið sjálft. Ég bendi líka á að ég hef traustan meirihluta í Sjálfstæðisflokknum og erfitt er að sjá að annar flokkur eða annar einstaklingur geti unnið þau störf sem framundan eru. Ég er einfaldlega langbest til þess fallinn.

Að gefnu tilefni lýsi ég því yfir að ég ber enga ábyrgð á þeim mótmælum sem skríllinn hefur staðið fyrir undanfarna vikur. Margir munu álykta að ástæðan fyrir þeim sé eitthvað sem ég hef gert rangt en ég fullyrði að ég hef einmitt ekkert gert svo þetta stenst engan vegin.

Það er líka rétt að ítreka það að ég tel að nú sé mikilvægt að setja hagsmuni þjóðarinnar ofar flokkshagsmunum. Þetta verður best gert með því að að standa vörð um Sjálfstæðisflokkinn og það persónu- og einkahagsmunakerfi sem hann hefur komið á og hefur reynst flokknum svo vel.

Ég vil nota þetta tækifæri til að þakka samstarfsmönnum mínum fyrir þeirra framlag. Þar vil ég fyrstan nefna læriföður minn og fóstbróður Davíð Oddsson sem undirbjó jarðveginn fyrir fallið, fyrst í forsætisráðuneytinu og síðan í seðlabankanum, þar sem hann hafði frábæra aðstöðu til að ala bankana og leiða síðan til slátrunar. Framlag hans verður varla ofmetið.

Ég vil einnig nefna Halldór Ásgrímsson, sem gerði allt sem við sögðum honum að gera til að ná þessu marki og átti auk þess frábæran þátt í að koma á kvótakerfinu, sem hefur fært honum, okkur og okkar mönnum drjúgan skildinginn. Hann valdi líka aðila til að taka við Búnaðarbankanum sem hefur vaxið og dafnað best allra bankanna.

Að lokum nefni ég handritshöfundinn sem hefur verið og er óþrjótandi uppspretta skoðana og gervigreininga sem eiga varla sinn líka nema hjá virtustu nýfrjálshyggjuvíkingum eins og Georg W og Söru Palin. Hannes Hólmsteinn hefur svo sannarlega átt sinn þátt í fallinu og svo sannarlega  launað okkur atvinnugreiðann. 

Ég þakka líka Ingu Jónu."

Þessi íslenska fjölskylda

Já, þessi íslenska fjölskylda mín!! Það mætti halda að þetta væru vandræðagemlar allt saman.

Binni kemur í fréttum í Noregi, í Dagsrevyen í bestu senditíð á norska RÚV.

Sigrún Elfa var á myndum frá borgarstjórnarfundi í fyrra að mótmæla.

Gamli Gauti gerir ekkert annað en að mótmæla í bloggunum sínum, aðallega þá Morgunblaðbloggið.

Og svo á ég að reyna að sannfæra norðmenn um að ég komi af geðgóðri og friðsælli fjölskyldu. Ég vona bara að öll þessi mótmælaorka leiði til einhvers góðs.

Vetrarkveðja frá Noregi, Jón Gauti ;þ)

Pottar og pönnur

Ég á fullt af ágætum pottum. Einn þeirra, uppáhaldspotturinn minn, var keyptur í Þýskalandi fyrir um 35 árum. Fínn pottur. Annann erfði ég úr búi mömmu, það er hangikjötspotturinn. Sólíd og góður pottur sem kominn er til ára sinna en sést ekki á honum eftir góða meðferð hjá mömmu. Svo á ég þrítuga kartöflukastarólu, sem farið er að sjá á, og ódýra litla sósukastarólu, sem ekki er vel góð. Eina lélega pönnu á ég og aðra vel góða.

Uppá síðkastið eru allir pottarnir lítið notaðir þannig að ég hefði vel getað fórnað eins og einum í mótmælaaðgerðir. Og kannske á ég eftir að gera það. En því miður tók ég ekki pott heldur með mér til mótmælanna heldur myndavél, sem reyndist vera með ónýtum batteríum. En sumpart var líka ágætt að vera ekki með potta því ég lærði margt um hvernig á að velja potta til þessara nota.

Ef við miðum t.d. við IKEA potta, þá er lítið gagn í Classic línunni. Þetta eru ódýrir og þunnir pottar sem hafa lítinn hljóm og botninn endist illa. Splendid línan er miklu betri. Góður botn sem þolir mótmælamusik langt fram á nótt. Tónninn er svosum ekki neitt sérstakur, fremur lágur og mattur. Hinsvegar er lokið af þessari línu frábært. Skær og fallegur hljómur í D-moll. En langbestir eru pottar úr Professional línunni. Þeir eru auðvitað talsvert dýrir, - en þvílíkt kvalitet. Þó botninn sé þykkur er formið á pottunum þannig að þeir virka eins og gjallarhorn með björtum og fallegum hljómi sem berst vel í þá átt sem maður beinir opinu á pottinum. Og þessir pottar endast og endast og þola áreiðanlega margra sólarhringa stanslaus mótmæli.

Við val á kjuðum gildir í raun það sama og við val á áhöldum til að nota við Teflonhúðaða potta. Nota tréáhöld þó þau gefi talsvert lægri tón en áhöld úr hörðu plasti eða málmi. Málmkjuðar eru tiltölulega fljótir að fara í gegnum botnana á pottunum. Ég hitti konu sem notaði sleif úr ryðfríu stáli á litla pönnu sem var gjörsamlega ónýt þótt konan hefði aðeins mótmælt stuttan tíma í gærkvöldi og ca 3 tíma í dag. Að vísu var þetta frekar ódýr panna.

Ég vil koma því á framfæri hér, að það er rosalega óviðeigandi og bara dálítið kinky að standa og berja taktinn með tveimur teskeiðum. Sama er að segja um það að berja saman tveim bútum úr kústsköftum. Svona nokkuð kemur bara óorði á fólk sem er að sinna mótmælum í alvöru. Það er nú nóg og erfitt að standa í þessu þótt ekki sé gert grín að manni.

En toppfólk notar alvöru tæki eins og básúnur og þrýstiloftslúðra. Þeir síðarnefndu eru svo kröftugir að ef maður lendir í hljómgeislanum verður maður annað hvort að halda sér í eitthvað jarðfast eða bara leggjast á jörðina.

Og trommur gera sig
frábærlega vel. Sérstaklega trommusett. Það var það sem Binni sonarsonur minn og hans menn notuðu.

Kúúúl!!!

Kertin brenna niður*

Bókin fjallar um aðalsmann og hershöfðingja á síðustu árum Austurrísk-ungverska Keisaradæmisins. Maðurinn er vellauðugur og á óðalssetur vítt og breitt um Ungverjaland sem á þessum tíma náði m.a. yfir mestan hluta Tékklands, Slóvakíu, Króatíu, Serbíu Rúmeníu o.fl. Í herskólanum hittir hann fátækan pilt frá héraði sem nú tilheyrir Póllandi og þeir verða nánir vinir. Eða það hélt hinn ungi aðalsmaður því hann gerði sér enga grein fyrir að stéttarhroki hans sjálfs og stéttlæg undirgefni og auðmýkt hins fátæka komu í veg fyrir að þeir gætu orðið raunverulegir vinir. Í raun voru þeir því alltaf yfirmaður og undirmaður, húsbóndi og þý.

Síðar meir þegar báðir urðu háttsettir innan hersins, þó aðeins annar þeirra hefði raunveruleg völd þar, þá atvikaðist það svo að pilturinn fór að halda við eiginkonu og stærsta herfang hershöfðingjans. Þau skötuhjúin ákveða síðan að drepa kallinn í veiðiferð en vegna meðfæddrar virðingar fyrir aðalstigninni þá hættir pilturinn við eftir að hafa miðað vopni sínu á kallinn eitt augnablik. Hershöfðinginn varð var við að pilturinn hafði hann í sigtinu og velti því fyrir sér næstu 40 árin hvers vegna hann skaut ekki. Þessi 40 ára pæling er aðalefni bókarinnar.

Höfundurinn Sándor Márai (f. 1900) er ungverskur og bókin var fyrst gefin út í Ungverjalandi 1942, var bönnuð á tímum kommúnismans en gefin út á mörgum tungumálum um allan heim eftir fall hans. Hann flúði undan kommúnismanum og endaði í BNA þar sem hann framdi sjálfsmorð 1989.

Þetta er mjög þunglyndisleg bók og ég gef henni eina stjörnu bara vegna þess að hún fyllti í ýmsar eyður í þekkingu minni á sögu Evrópu. *

Fjöldamorðin á Gaza

Ég fæ í magann þegar ég sé kvikmyndir af mannlegu ofbeldi gegn minni máttar. Ég ætti e.t.v. að segja karlmannlegu ofbeldi af því að ég man varla eftir öðru. Þegar ráðist er á varnarlausa einstaklinga, stundum af fleiri en einum, og þeim misþyrmt grimmilega þá fæ ég kökk í hálsinn. Þegar karlagengi ræðst á konu til að nauðga henni þá verð ég andstuttur og mér vöknar um augun. Ekkert hefur jafn mikil áhrif á mig og svona persónulegt og grimmilegt ofbeldi.

 Á Gaza-svæðinu kúrir fjölskylda í kjallara. Karlarnir eru hugsanlega úti á götu en konum og börnum er haldið innivið og kjallarinn er álitinn öruggastur. Þau hafa búið í herkví á landsvæði sem er á stærð við helminginn af Reykjanesinu í tvö ár samfellt. Enginn í fjölskyldunni hefur atvinnu og helmingur íbúa svæðisins er á framfæri Sameinuðu þjóðanna og ananrra hjálparstofnanna um allt sitt viðurværi. Það er dimmt og kalt í kjallaranum því þau hafa ekki rafmagn og ekki olíu fyrir hitaofna. Það litla sem þau hafa af olíu er notað til að elda mat við á prímus. Verst er að hafa ekki rennandi vatn.

Þau eru öll búin að læra að þekkja og aðgreina hljóðin frá herþotum, þyrlum og mannlausum eftirlitsvélum sem svima yfir borginni nótt sem nýtan dag. Þau kunna líka að áætla hvar sprengjurnar hafa lent og hvernig sprengum er varpað. Og þau vita að ef þau heyra rakettu skotið á loft í nágreninu þá er von á vondu.

Á tveimur vikum er búið að myrða nokkur hundruð svona fjölskyldur. Af um 1000 drepnum eru uppundir helmingur börn, sem kemur ekki á óvart því þau eru meira en helmingur íbúa svæðisins. Enginn veit hvað búið er að limlesta mörg börn en þau skipta þúsundum.

Að halda saklausu fólki í herkví, svelta það og svipta lágmarks nauðsynjum, ógna því með stanslausu yfirflugi í langan langan tíma og henda svo sprengjum á það, það veldur því að ég fæ hnút í magann, ég verð andstuttur, fæ kökk í hálsinn og mér vöknar um augun.

Hvernig í ósköpunum er hægt að láta þetta gerast?